Andjelija, pastirica mlada pusti ovce, niz planinu sadje da u sjaju, velikoga grada bolju srecu od preslice nadje. Bijeli dani, prolazili kradom i sjecanja da su ovce bile jedne noci, prosetala gradom u raskosnoj haljini od svile. Od tada je, gradom na sve strane setala se, poput bijele vile i nudila svoje jorgovane u raskosnoj haljini od svile. Teski jadi, majku joj dotukli a djevojku, jedne zore sive iz Dunava, alasi izvukli u raskosnoj haljini od svile.
Tekst pesme
