Sidjete na jednoj od sest tramvajskih stanica obavite posao i vratite se i necete saznati nista Ref. Jer zivot se ipak ne zivi iz publike on zivi u srcu te cudne republike od krpenih pajaca, streljane iz placa do tresnjevackog kina i njegovih fakina Od sindikata ZET-a i gigantskih turbina do besposlenih suza od rakije i vina od ulicnih pjevaca do krovopokrivaca u hiljadama prica je hiljade sudbina Ali treba doci u proljece kada ozive mali vrtovi i kad se okite dvorista a potok pojuri prema jutarnjoj smjeni Treba doci u proljece kad Pongracevo zazeleni kad sve to ne kosta nista u ovom kvartu bez groblja i bez rodilista I treba biti ispod podvoznjaka kad prodju svjetla jutarnjeg vlaka sa jednom zeljom ostavljenoj za nas da bude bolje, nego sto je danas I treba biti sa cvijetom na reveru u neku sobu pred tresnjevackom NAM-om i reci zdravo prvom sto se budi kad vec nikog nema nazdraviti sebi samom I treba poci, bez planova i para s nekim starim drugom samoborskom prugom ili otici u prvu gostionu na gospon doktor namignuti lampionu Treba biti blizu kada prvi tramvaji napustaju remizu na pocetku dana kada periferija izgleda kao ikebana od dimnjaka i cvijeca Ref.
Tekst pesme
